پلنگ و آهو

پلنگ و آهو

پلنگ بی خــــیالی مست و مغرور

ز هر بند و گـــزندی مانده بُد دور

به کوهستان و صحرا و در و دشت

به آسانی شکـارش صید می گشت

به هنگام گــــذر ، انسان و حیوان

ز خوف و شوکتش ترسان و حیران

ز بیمش دستـه ای خاموش بر جا

گروه دیـــــگری محو تمـــــاشا

سحر گاهی به چالاکی چو شاهین

پریـــــد از قلّه ی کوهی به پایین

پس ازتعقیب وصید وخوردن وخواب

روان شد تا بنـــوشد جرعه ای آب

چو شـد عکسش در آن آیینه پیدا

به خود بالیـــد شد مفتون و شیدا

نمی دانــست آن رعنای سر مست

که درراهش چه چاه وچاله ای هست

قضــــا را مرد صیــادی هوس جو

خشــــن رفتار و بی پروا و بد خو

به قصـــــــد آزمایش دامی افکند

پلنگ بی خبـــــــر را کرد در بند

به زندان قفــــــس کردش گرفتار

که تا بینـــــــد در او آثار این کار

مجاور ساخــــــــت او را با غزالی

سیه چشم و نگــارین خط و خالی

به ترتیبی کـــــه آن آهو به زندان

مصون مانـــــَد از آن چنگال و دندان

غزال نازنیـــــــــن مانده در دام

هراسان و غمــین بی خورد و آرام

ز هر سو راه خود را بسته می دید

زنا امنی تنــــــش پیوسته لرزید

چو سر بردنـــــد سالی در اسارت

به هر رنـــــــج و بلا کردند عادت

نه آهو ترسی از همسایه اش داشت

نه همسایه به قصدش دُم بر افراشت

چو دید آن دو رضــــا داده قضا را

بُرید از بینــــــشان آن میله ها را

دو چشمان غـــــزال مانده در دام

به چشمان پلنـــــــگ رام و آرام

بسی زیبا و خـــــوب و نازنین بود

ولی افسوس دلخـواهـش نه این بود

سر و گوش و، دو دست و پای آهو

سر و گردن، خط و خالش چه نیکو

پلنگ اینها همــه دید و غـمین بود

پسند خاطرش کِـی ایـن چنین بود

ز یک سو آهــــــوی شـوخ دلاویز

همه اندام آن حیـــــــوان خونریز

به اندام وقــــــوی و خوب می دید

شکوه و هیبـــــتش را می پسندید

ولی کی آهـــــــــوی ناز دل افگار

پذیرد این چنیـــــــن اندام و رفتار

نگهبان از گل و ریــــــحان خوشبو

غذا می داد پیـــــــوسته به آهـــو

به پیش دیــــــگری هر روزه افکند

شکاری زنده یا مــــــرده در آن بند

ز روی مهربــــــانی آهــــــوی ناز

چنین با همنشینش کــــــرد آغاز:

رها کن خـــــــوردن و آزار حیوان

بپرور با گل و ســـــــبزه تن و جان

که تا تاثیر خــــــــــوب آن ببینی

ز هر خشم و غضــــب فار غ نشینی

پلنگِ از غضــــــب گشته دگر گون

که آندم می چکید از پنجه اش خون

به آهوی ظریـــــفِ خـــوب و آرام

بغرید و بگفـــــتا : سبـــزه ی خام

ندارد نیرویی بـهر تــــــــن و جان

بدین علت تــــــویی پیوسته لرزان

ضعیف و لاغــــــــر و نازک میانی

کجا چون من شجــــــاع و پهلوانی

اگر خواهی چو من باشی قوی دست

دلاور پهلوانی شــــــاد و سر مست

نمی گویم که یکـــسر مثل من خور

شکم از لاشه ی حــــــیوان نما پُر

ولی گاهی شکـــاری را به چنگ آر

ز تاثیرش تن خــــــود را قوی دار

در آغــــاز اســارت بیــــــن آنان

خشــــونت بود و تحقــــیر فراوان

بهم نزدیـــــک و از هـم دور بودند

دو تنــــهای ز هم رنجــــور بودند

سپس وامــانده و سر خورده گشتند

برای هــــــم وجودی مُرده گشتند

پس از شـــش سال آن مرد ستمگر

پشیمان گشـــــته و بگشودشان دَر

که زین پــــس خرّم و دلشاد باشند

فراری از قفـــــس ، آزاد باشـــند

ولی با حیــــــرت بسیــار می دید

از آن دو هیچـــیک از جــا نجنبید

پس از پاســــــی قدم بیرون نهادند

ولی از بهــــــــر آزادی نـــه شادند

دوباره ســــــوی زنــدان باز گشتند

به ظاهر همــــــدم و همراز گشتند

نه عشقی بینـــشان ، نه احـــترازی

نه تحسینی ، نه پرخــاشی ، نه رازی

نه تشویقی ، نه تهــــدیدی ، نه آزار

نه توضیحی ، نه تصــدیقی ، نه انکار

خمود و ساکــــــت و دلمرده بودند

ز تنهایی خـــــود افســــرده بودند

به تکرار امــــــوری کرده عــــادت

گرفته خو به انـــــدوه و ملالــــت

اگر صد سال هــــــم یکجا نشینند

تفاهم بین خــــــــود هرگز نبینند

چنان مسخ و دگـر گون گشته بودند

که هر بیننده را حــــــیران نمودند

به خود می گفــــــت صیّاد گنهکار

عقـــــوبت را سزاوارم ســـــــزاوار

چه خوش بود آهـوک آزاده در دشت

چه خوشبخت آن پلنگ مست می گشت

خوشا آهــــو وشِ خــوب دل افروز

که با آهو وشـــــی باشد شب و روز

پلنگ آسایِ تــــــندِ مست و مغرور

بود با چون پلــــــنگی رام و مسرور

 

/ 0 نظر / 56 بازدید