از کتاب رندی و زاهدی

همه سر بسریم

 

آهنــــین مرکــب مــــا در یک آه

غلت چنـــــدی زد و گـــردید تباه

نیش یک شعله ی باریـــک چه زود

دره را کـــــرد پـــر از آتش و دود

بیشه با آهــــــن و آتــش آمیخت

هرکس از بیم به یک سمت گریخت 

شکر یـــــزدان که درآن بیم و امید

به زمین قطــــــره ی خونی نچکید

تا نگــــــــــردیم مواجه به خطـــــر

نکـــــــند در دل مـــــــا پنـــــــد اثر

گرچـــه هر حادثه هم یک پند است

اثــــرش نسبی و تا یک چــند است

لطــــــف حق بار دگر گــشت پدید

زندگــــــی چهره نمود و خنـــدید

گفتــــــم ای دل به سپاس یــزدان

خویشـــــتن را  ز هوس هــا برهان

دور ایــــــام جوانی چـو گــــذشت

از ره طـــــی شده باید برگـــــشت

نفــــــس اماره بود چـــــون افیون

مایــــه سستی و جهل است و جنون

روزگــــــاری ز غـــــــم دل رستم

بر هــــــوس ها در دل را بـــــستم

نفــــــس لوامه به بالا ســــــر برد

نفــــــس اماره فـــــــرو می پژمرد

گفــــــتم ای دل دگــــر آزاد شدم

چیــــــره بر ظلمت و بیـــداد شدم 

ندهـــــــم فرصت جـــــولان دیگر

بر هـــــــوس های شریر خـــودسر

گر بدیـــــن شیوه کنم مــــن رفتار 

باشــــــم از بخت بسی برخــــوردار

رحمـــــت حق بشود شـــــامل من

نخــــــلد خـــــار غمــــی در دل من 

هرکـــــــــــسی نیز ببیــــــند گوید: 

ره چنـــــــین است که او می پوید 

در جــــــــوانی چو جوانـــان دگر 

ســــر و دل داشت پر از شور و شرر 

لیکن امـــــــــروز به مقصود رسید 

رسته شــــد پای خود از گل بکشید 

تا که یـــــک روز یکی افســــونگر 

فکر جــــــادوگری اش بـود به سر 

با دو نرگــــــس چو ستاره سحری 

چهـــــره و اندام به صد جلوه گری 

آن چنـــان راه به رفـــــتارم بست 

که شدم بی خبـر از هرچه که هست 

خواستــــــم دیده فـــــرو بربندم 

تا به افســــــون نکند در بنــــدم 

گیســـــوی خویش کمـند دل کرد 

رستــــــن از دام بسی مشکل کرد 

خواستـــــم تا که ره خــــود پویم 

چـــــاره ی کار ز عقــــــلم جویم 

دو عقــــیق شکرین بـــــــاز نمود 

صبـــــــر و آرام و قـــــرارم بربود 

من بیچـــــــاره گرفتــــــار شدم 

دردمـــــند دل بیمـــــــــار شدم 

روز دیگــــــر چو رخش جلوه نمود 

باقــــی عقل و خــــــــرد را بربود 

در نگاهـــــــش سخنی گویـــا بود 

گر چـــــه آن خامشی اش زیبـا بود 

آن همـــــه خوبی و دانایی و علـم ! 

صبــــر و آرام و شکیب دل و حلم ! 

یک ســــره همچو غبــاری بگذشت 

شدم آن تشنه ی سرگشــته به دشت 

حـــــال با خود به تحـــسر گویم : 

چــــــاره کار چگـــــونه جـویم ؟ 

من کــه شستم دل خود از هر رنگ 

چیـــره گشتم به هوس ها در جنگ 

پس چــــرا سست و زبونم چه کسم 

عاقبــــت سوخــته ای بلهـــــوسم 

من چــــــرا بار دگـــــر افســـارم 

داده ام دســــــت دل بیمـــــــارم 

می گـــــــزم دست تغـــابن هیهات 

که چنیــــــن می گذرد دور حیــات 

ای شمــــــــا راهروان ره دیــــــن 

که نجـــــویید بجز حــــــق و یقین 

ای شمــــــایی که نجنـــبید ز جای 

همچـــــو کوهید ستــــــاده بر پای 

گر همـــــه سنگ حـــــــوادث بارد 

عزمـــــــتان راخللـــــــی کـی آرد 

چیـــــــره بر نفس بداندیــش شدید 

برتــــــر از خویشـــتن خویش شدید 

با جــــــوابی که ز شک باشــــد دور 

بگشـــــایید دو چشــــــــم من کور 

که گنـــــاه از من سست است و زبون 

یا ازان جلــــــوه گر پر  افســـــــون 

یا  که تقـــــــدیر خدای داناســـــت 

کوشــــش بنده ی عاقل بی جـــاست 

گر چــــــه دانم که شما نیز چـــو ما 

مثـــــل هر بنده ی مخلــــــوق خدا 

گاهـــــگاهی هوســــی  زخمــه زنان 

شـــــــور آغاز کــــــند در دلـــتان 

لیکـــــن از ترس عــــذاب یــــزدان

رازتــــــان فاش نگـــــــردد به زبان 

با یکـــــــی لعن به شیـــطان رجیم 

طلـــــب مغفرت از حـــــی کریم 

ظاهـــــر کار به سامـــــان آریــد 

آنچـــــه رفته است نهان می دارید 

چـــون چنین است همه سر بسریم 

دســــت حاجـــت به خداوند بریم 

تا خــــــــــــداوند غفـــــــور دانـــا 

گــــــر خـــــــطا دید ببخـشد بر ما

                          ابراهیم طاهرزاده 

/ 3 نظر / 17 بازدید
مسعود

سلام آنچه از دل برآید بردل نشید. واقعا شعر زیبایی است.

محبوب

خدمت شما عرض سلام و ادب دارم از پست تویسرکان 2 واقعا خوشم اومد عالی بوود من اهل شوشتر هستم و علاقه ی شدیدی به شهر تویسرکان دارم و متاسفانه مفتخر به دیدن این بهشت کوچک نشدم... می خواستم جمله ای رو واسم معنی کنید اگر براتون مقدور هست، اون جمله اینه: merkem merkem keri shen به من گفتن زبان لریه خیلی براممهمه معنیش منتظرتون هستم. جوابشو در همین نظر بسندید لطفا. با تشکر فراوون.

ابراهیم طاهرزاده

با سلام مِرک به معنی آرنج است ، کِری به معنی سایید ، ساییده شد است . شِن هم که معلوم است به معنی شنی است که با سیمان مخلوط می کنند . معنی : آه به زمین خوردم و آرنجم زخمی شد .